เล่น กินข้าว เล่น กินข้าว

จริงๆหมี่ฮุ้นพูดได้ก่อนเดินนิดหน่อย นอกจากจะเรียก ป๊า ม๊า และ แหมมๆ(แปลว่าหิว)แล้ว หมี่ฮุ้นยังรู้จักเรียกสัตว์ได้ด้วย ทุกครั้งที่หมี่ฮุ้นเห็นตู้ปลา หรือเห็นบ่อน้ำหมี่ฮุ้นจะพูดว่า “ปา ปา” เข้าใจว่าปู่เป็นคนสอน อยากรู้เหมือนกันว่าหมี่ฮุ้นจะแยกออกหรือเปล่าว่า ป๊ากับปา มันต่างกันยังไง หรือจะงงว่าอะไรๆก็ชื่อ ปา ปา ไปหมด

สัตว์อีกประเภทนึงที่หมี่ฮุ้นเรียกได้คือหมา แต่หมี่ฮุ้นไม่ได้เรียกคำว่าหมา แต่ใช้การทำปากจู๋แล้วส่งเสียงสั้นๆว่า “อู่ อู่” ในลำคอแทน หมี่ฮุ้นจะทำเสียงนี้แทบทุกครั้งที่ได้ยินหมาเห่า หรือว่าเห็นหมาแถวๆบ้าน สันนิษฐานกันว่าหมี่ฮุ้นกำลังพยายามทำเสียงเห่าให้เหมือนหมา ในขณะเดียวกันก็เลียนแบบหน้าตาให้เหมือนหมาไปด้วย แบบว่าหมามีปากยื่นยาวออกมาก็ หมี่ฮุ้นเลยต้องทำปากจู๋ยื่นออกมาด้วย คิดว่าน่าจะใกล้เคียงหมาที่สุด

แต่วันนี้หมี่ฮุ้นได้เจอหมาตัวเป็นๆอย่างใกล้ชิด เป็นหมาตัวเล็กๆน่ารัก ที่แสดงความสนใจหมี่ฮุ้นอย่างมาก ทั้งดมทั้งเลียขาหมี่ฮุ้น แต่หมี่ฮุ้นไม่ยักจะส่งเสียงอะไร ได้แต่นั่งคอเกร็งตัวเกร็งในอ้อมกอดหม่าม้าตลอดเวลา… แหม่ ไม่แน่จริงนี่นาลูกหมี่ของปะป๊า

พาหมี่ฮุ้นไปเยี่ยมบ้านเพื่อนปาป๊าเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว หมี่ฮุ้นตื่นตาตื่นใจเช่นเคย (ที่ไหนๆก็ดีกว่าบ้านตัวเองทั้งนั้น) ตลอดสามชั่วโมงหมี่ฮุ้นก็เดินสำรวจไม่หยุด เดินไปล้มไป ปาป๊าจับภาพไว้ได้เลยเอามาให้ดูกันเล่นๆ

หมี่ฮุ้นมีความสุขมากอย่างที่เห็นในรูป ตื่นตาตื่นใจกับห้องพักกว้างขวาง มีพรมปูทั่วห้อง เปิดแอร์เย็นฉ่ำ มีที่ให้เกาะเดินเล่นได้ทั่วห้องไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผิดกับที่บ้านที่มีแต่พื้นไม้แข็งๆกับเฟอร์นิเจอร์มีเหลี่ยมมุม เสี่ยงตายตลอดเวลา
ป๊าม้าเลยได้ที ปล่อยหมี่ฮุ้นเดินเล่นในห้องได้เป็นนานสองนาน โดยไม่ต้องห่วงเท่าไหร่ แต่ก็ยังไม่วายที่หมี่ฮุ้นจะกระแทกนู่น ฟาดนี่อยู่เรื่อยๆ แต่หมี่ฮุ้นก็แค่ร้องสองแอะพอเป็นพิธีแล้วก็ลุยต่อ ดีมากลูก

แต่ที่แจ๋วกว่านั้นก็คือ หมี่ฮุ้นได้มีเพื่อนเล่นเป็นลูกพี่ลูกน้องอายุใกล้เคียงกัน แถมมีกู๋ก๊อกกับอี๊เก๋เป็นผู้ใหญ่หน้า(ไม่ค่อย)ใหม่มาให้หมี่ฮุ้นเล่นด้วยอีก
ปกติอยู่บ้าน ป๊าก็ตกกระป๋องพออยู่แล้ว มีทั้งอาม่า และหม่าม้า ป๊าก็เป็นได้แค่ตัวแถม นานๆหมี่ฮุ้นจะสนใจมาเล่นด้วยซักที แต่พอมาที่ชะอำสามคืนกับอีกสี่วันนี่เท่านั้น ป๊าเป็นไม่ได้แม้แต่กระทั่งตัวแถม เป็นได้แค่คนรถ(เข็น)เท่านั้น…ฮือ

ทั้งอี๊เก๋และกู๋ก๊อกมีแรงดึงดูดพิเศษต่อหมี่ฮุ้น โดยเฉพาะกู๋ก๊อกที่เพียงแค่เดินผ่าน หมี่ฮุ้นก็จะทำหน้าเหมือนรูปด้านล่างสุดนี้ใส่ทันที อันนี้นัยว่าเป็นหน้าตาอ่อยเย้ายวนที่สุดเท่าที่หมี่ฮุ้นจะทำได้แล้ว สำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้างไม่สน ยังพยายามอยู่ตลอดสี่วัน

ไปเที่ยวคราวนี้หมี่ฮุ้นได้จุ่มน้ำสระหนึ่งครั้ง เฉียดน้ำทะเลล่อแมงกะพรุนอีกหนึ่งครั้ง ครั้งละประมาณห้านาทีได้ ปะป๊าอยากปล่อยหมี่ฮุ้นให้ไปว่ายบุ๋มๆอยู่ในสระเหมือนในทีวีก็ไม่ได้ เพราะแค่ปล่อยหมี่ฮุ้นจมลงไปแผลบเดียว ก็สำลักและเบะซะแล้ว แต่อันนี้ต้องโทษหม่าม้าคนเดียวเท่านั้นที่เทคนิกไม่ดีพอ เขาให้เป่าหน้าให้ลูกหลับตาแล้วก็กลั้นหายใจ แต่แรงลมของหม่าม้าเป่าข้าวต้มยังไม่หายร้อนเลย หมี่ฮุ้นก็เลยไม่ตกใจหลับตากลั้นหายใจตามแผน อดไป

ไว้เที่ยวหน้าปะป๊าคงจะต้องจัดการเองซะแล้ว ฮึ่ม…

หายไปนานเป็นเดือนเลย นับจากเอนทรี่ที่แล้ว ไม่มีข้อแก้ตัว นอกจากปะป๊าหมดแรงอัพโหลด เดือนที่ผ่านมาได้อยู่กับหมี่ฮุ้นน้อยไปหน่อย วันๆได้แต่กอดๆหอมๆแล้วก็ต้องไปทำงานต่อ อาจจะเป็นเพราะเมื่อก่อนทำงานในห้องนอน แต่เดี๋ยวนี้ปะป๊าย้ายไปอยู่ห้องทำงานแล้ว เลยไม่ได้พักทุกสิบนาทีมาเล่นกับหมี่ฮุ้นเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ดีอย่างคือ ตอนนี้หมี่ฮุ้นนอนเร็วขึ้น แทนที่จะนอนดึกพอๆกับปะป๊าเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้ปิดไฟแล้วหมี่ฮุ้นก็พอจะหลับได้ตั้งแต่สี่ทุ่มเลย

เดือนที่ผ่านมาผมได้อยู่กับหมี่ฮุ้นจริงๆจังๆน้อย เผลอๆน้อยกว่าคุณศศิวรรณ เลิศวิริยะประภา ผู้ประกาศข่าวในพระราชสำนักช่อง 3 เสียอีก ไม่ใช่อะไร หมี่ฮุ้นชอบดูไตเติ้ล “คุ้มค่าทุกนาที ดูทีวีสีช่อง 3″ แล้วตามด้วย “แตน ตะแด่แดแด่แดแด๊แด่น…” (ไตเติ้ลเข้าข่าวในพระราชสำนัก)มาก ดูแล้วมักจะออกอากาศตาลุก ตื่นเต้น เนื้อเต้น ใกล้เคียงกับรูปที่สองด้านบนมาก ไม่รู้ว่าทางช่อง 3 ใส่อะไรเข้าไปในไตเติ้ลหรือเปล่า แบบว่าสายตาเด็กมองเห็น แต่สายตาผู้ใหญ่ไม่เห็น ทำให้เด็กติดอะไรทำนองนั้น (นึกถึงเรื่องไฟท์คลับ…)

ตอนนี้ผมว่างพอหายใจหายคอได้บ้างแล้วเลยมีโอกาสได้มาอัพเดทบล็อกนี้ต่อ จริงๆแล้วก็มีรูปใหม่ๆอยู่เหมือนกัน แต่ไม่เยอะเท่าไหร่ เพราะนอกจากจะไม่มีเวลาแล้ว กล้องดิจิตอลที่ใช้ก็เริ่มเดี้ยง กำลังจะต้องมองหากล้องใหม่มาถ่ายหมี่ฮุ้นซะแล้ว
อ้อ ตอนนี้หมี่ฮุ้นมีฟันขึ้นสองซี่ครึ่งแล้วครับ ฟันบนเริ่มมาแล้ว เพิ่มพลังการกัดเข้าไปอีก เจ็บสุดๆ

วันนี้พาก้อยกับหมี่ฮุ้นไปเดินเล่นที่สยาม เห็นบ่นๆว่าอยากไปเดินสยามตั้งนานแล้ว เห็นเป็นโอกาสดี เลยพาไปวันนี้ พาไปนั่งที่สตูดิโออยู่เกือบห้าชั่วโมง ก้อยพาหมี่ฮุ้นไปเดินวนสยามอยู่ซักสิบนาทีได้ กลับมาบอกพอแล้ว เห็นแล้ว (กลับบ้านได้ อารมณ์ประมาณนั้น) โถ่… นี่บอกว่าจะไปนั่งกินอาหารร้านอร่อยๆแถวสยามยังอิดออด จะไปกินก๋วยเตี๋ยวแถวทางกลับบ้านเลย แหม่ อุตส่าห์เข้ากรุงทั้งที จะกลับไปกินข้าวแถบชานเมืองอีกได้ไงกัน

ที่อยากจะบ้องหัวตัวเองก็คือ ลืมเอากล้องติดไปด้วย เอนทรี่นี้ก็เลยไม่มีรูปหมี่ฮุ้นในสยามสแควร์ให้ดู เซ็งเลย ไม่มีรูปตอนหมี่ฮุ้นทำเล่นหูเล่นตากับน้าๆอาๆที่ออฟฟิศปะป๊าด้วย เซ็ง

เหมือนตอนนี้หมี่ฮุ้นจะไม่กลัวคนแปลกหน้าแล้ว เล่นได้ยิ้มได้กับคนแปลกหน้า แถมดูท่าทางจะเป็นเด็กชอบความสนใจ วันนี้น้าอาสี่ห้าคนมายืนมองดูหมี่ฮุ้นอยู่ หมี่ฮุ้นก็หันหน้าไปมองคนนู้นทีคนนี้ที ยิ้มไปเขินไป ทำหน้าชอบอกชอบใจด้วย แปลกดี

แต่โดยมากมักจะพูดว่า “ม้าหม่า” มากกว่า เพราะว่าพูด “ม้าหม่า” แล้วเห็นผลกว่า ม้าหม่าปุ๊บ นมมาปั๊บ พูดป๊ะป่าแล้วก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา แต่จำต้องพูดเพราะว่าโดนป๊ะป่ากรอกหูทุกวันตั้งแต่ยังอยู่ในท้องด้วยซ้ำ ถ้าไม่พูดเดี๋ยวจะยิ่งโดนไอ้ตัวป๊ะป่าเซ้าซี้อีกแน่ๆ

แต่สรุปแล้ว ทำเป็นตัวอย่างดีกว่าพูดครับ เห็นได้ชัดเลย เพราะแม่หมี่ฮุ้นนานๆจะสอนให้เรียกซักที แต่พอเรียกแล้วหมี่ฮุ้นมักจะได้ผลตอบแทนคุ้มค่า เช็ดอึล้างก้น กินนม กล่อมนอน ได้ผลทันตาเห็น แต่ปะป๊าน่ะ เรียกแล้วก็ได้แต่เข้ามาฟัดซักสองที แถมยังเอาหนวดหรอมแหรมมาถูแก้มหนูให้ได้รำคาญอีกต่างหาก บางครั้งหนูแค่อยากเอาใจเลยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากให้ได้ยินบ้าง แต่ก็นั่นแหละ หนูจำต้องเรียกบ้างเพราะกลัวปะป๊าจะน้อยใจ

เป็งเป็งจ๋า เก๋าเกี้ยไหล่เซียวก๋า
กาเหลาะโคย หน่อเหลียบผา
ผาจุยจุย อาตี๋เค้า
ไอเจี่ยอิ่วจุย อิ่วจุยยังบ่วยพู้
อาตี๋เท้าไอ๊เจี่ยฮื้อ…

แปลประมาณว่า

เป็งเป็งจ๋า ลูกหมากัดกันเอง
ตกลงไปในคลอง มีแผลสองแผล
แผลนูนๆ เด็กร้องไห้
จะกินอิ่วจุย อิ่วจุยยังไม่เสร็จ
อาตี๋ก็ร้องจะกินปลา…

ยังไม่จบครับ เป็นภาษาแต้จิ๋ว เอามาจากอาม่า หม่าม้ามาร้องให้หมี่ฮุ้นฟังพร้อมตบมือไปด้วย
น่าแปลกใจที่หมี่ฮุ้นจะยิ้มหัวเราะได้ทุกทีที่ฟัง ขนาดเมื่อกี๊ปะป๊าร้องให้ฟังแบบมั่วๆหมี่ฮุ้นยังยิ้มเลย
สงสัยว่าโคลงชิ้นนี้จะมีโทนเสียง หรือจังหวะอะไรบางอย่างที่ถูกกับเด็ก เพราะเห็นอาม่าบอกว่าเด็กฟังแล้วยิ้มทุกคน

อยากรู้เหมือนกันว่าต้นตอที่มาเป็นยังไง คงต้องไปถามผู้รู้ต่ออีกทอดหนึ่ง

]]> http://mehoon.enaweb.com/archives/224/feed