ช่วงนี้หมี่ฮุ้นช่างพูดมาก เลียนแบบไปได้ซะทุกคำพูด รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ส่วนใหญ่หมี่ฮุ้นจะไม่รู้ความหมายหรอก แต่อาจจะเดาได้จากสถานการณ์และสิ่งแวดล้อม
เวลาปะป๊ากินข้าว ปะป๊ามักจะไม่แบ่งให้หมี่ฮุ้นกิน แต่หมี่ฮุ้นก็ทำหน้าตาอยากกิน เดินเข้ามาหา มาดูชามข้าวปะป๊าแล้วพูดว่า “กินให้ กินให้” (แปลว่าหนูจะกิน) ปะป๊าก็ทำท่าทางมือพัดปากแล้วบอกว่า “ไม่ได้ลูก หมี่ฮุ้นกินไม่ได้ เผ็ดๆ” หลังจากนั้น เวลาหมี่ฮุ้นเห็นปะป๊ากินอะไร หมี่ฮุ้นก็แค่เดินเข้ามาหา เอามือพัดปากตัวเองแล้วบอก “เผ็ดๆ” (ปะป๊าก็เลยกินขนมคนเดียวได้สบายใจ ไชโย :D)
อ้อ…จริงๆแล้วที่ใช้มุขนี้ได้ผลก็เพราะว่าเคยให้หมี่ฮุ้นลองชิมของเผ็ดจริงๆดูแล้วด้วย แค่แตะปลายๆช้อน หมี่ฮุ้นก็ทำหน้าแปลกๆ ตาโต สั่นหัวไปมา แบบทำอะไรไม่ถูก พร้อมกับแลบลิ้นออกมาด้วย ฮ่า ขำ
เมื่อก่อนตอนยังพูดไม่ได้ เวลาหมี่ฮุ้นเดินเข้าใกล้ปลั๊กไฟแล้วจะเอานิ้วไปจิ้ม หมี่ฮุ้นก็มักจะได้ยินเสียงประสานจากหม่าม้า ปะป๊า “หมี่ฮุ้น!”
ตอนนี้หมี่ฮุ้นพูดได้บ้างแล้ว บางทีหมี่ฮุ้นเดินเข้าใกล้ปลั๊กไฟ ทำท่าจะเอานิ้วจิ้มเหมือนเดิม หมี่ฮุ้นกลับพูดเอง “หมี่อุ๊น!” แล้วก็หันมามองปะป๊า… เอาสิ
ช่วงที่ผ่านมาหมี่ฮุ้นสามารถต่อ ก.ไก่ ถึง ฮ.นกฮูกได้ โดยใช้วิธีต่อคำ
หม่าม้า: “ก เอ๋ย ก…”
หมี่ฮุ้น: “ไก่”
หม่าม้า: “ขอไข่ใน…”
หมี่ฮุ้น: “เย้า”
หม่าม้า: “ขอขวดของ…”
หมี่ฮุ้น: “เยา”
ไปเรื่อยๆจนถึง ฮ นกฮูก ถูกบ้างผิดบ้าง ลืมบ้างสองสามตัว เวลาตัวไหนไม่ต่อทันที หม่าม้าก็จะ “ดอชะดาหุน….หุนอะไรลูก” หมี่ฮุ้นก็จะตอบ “หัน”
เมื่อตะกี๊หม่าม้านั่งบนเตียง กำลังจะกล่อมหมี่ฮุ้นนอน หมี่ฮุ้นก็เข้ามากอด มาซบอกหม่าม้านิ่งๆ บรรยากาศน่าหลับ หม่าม้าก็พืมพำขึ้นมา “หมี่ฮุ้นคิดอะไรอยู่อ่ะลูก”
หมี่ฮุ้นตอบมาเบาๆ “…ตี้………..คิตตี้”
Mehoon is one and a half years old.
ตอนนี้หมี่ฮุ้นอายุครบ หนึ่งปีครึ่ง แปลว่าหมี่ฮุ้นไม่เป็น baby อีกต่อไป แต่กลายเป็นเด็ก toddler เตาะแตะแล้ว
แต่จริงๆหมี่ฮุ้นไม่เตาะแตะเท่าไหร่แล้วล่ะ เพราะว่าวันๆเอาแต่วิ่งไปก็วิ่งมา มีกิจกรรมให้ทำตลอดเวลา ต้องเหนื่อยจริงๆถึงจะหยุดพักได้
เมื่อวานพาหมี่ฮุ้นไปงานวันแต่งงานป้าเค เป็นงานแต่งงานในร้านอาหารชื่อ “เกาะลันตา” อยู่แถวๆสุวรรณภูมิ สถานที่ใหญ่โต หมี่ฮุ้นตื่นตาตื่นใจมาก จนแทบจะต้องพาหมี่ฮุ้นกลับก่อนงานจะเริ่ม เพราะว่าหมี่ฮุ้นอยู่นิ่งไม่ได้ ไม่ให้ใครอุ้ม จะวิ่งสำรวจร้านเค้าลูกเดียว
ไปไหนแต่ละทีหมี่ฮุ้นจะตื่นตาตื่นใจ สนุกมากกกกก แต่คนตามก็ต้องเหนื่อยไปตามๆกัน ถ้าหมี่ฮุ้นจะอยู่นิ่งๆหรือปล่อยให้อุ้มบ้างก็ยังดี
ขากลับฝนตกหนักมาก ทางร้านต้องให้พนักงานกางร่มโค้กพาส่งถึงรถ แต่ขนาดร่มโค้กก็ยังเอาไม่อยู่ เปียกมะล่อกมะแล่กกันหมด แต่หมี่ฮุ้นก็ไม่ยั่น ระหว่างทางที่พนักงานกางร่มพามาส่ง หมี่ฮุ้นก็ตื่นเต้นสนุกสนาน ได้ยินเสียงฝนตก โดนฝนสาด หัวเราะคิกคักๆอยู่คนเดียว… เป็นงั้นไป
จากโพสที่แล้ว ที่บอกว่าหมี่ฮุ้นชอบฟังเพลงนกขมิ้น เลยเอาวิดีโอมาให้ดู
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหมี่ฮุ้นร้องไห้เพราะอะไรในรูปนี้ ถ้าจำไม่ผิดคงเป็นช่วงที่หมี่ฮุ้นป่วยอยู่ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นการป่วยครั้งที่สามตั้งแต่เกิด เลยต้องถ่ายรูปไว้ซะหน่อย รูปหมี่ฮุ้นร้องไห้หาโอกาสถ่ายยาก นอกจากจะไม่ค่อยร้องไห้ให้เห็นแล้ว คนถ่ายยังต้องตัดใจสวมวิญญาณนักข่าว ไม่พัวพันกับ subject ไม่เข้าไปโอ๋
สองรูปนี้ถ่ายด้วย Photo Booth ไม่ได้มีตกแต่งอะไรเป็นพิเศษ สนุกดี
รูปหมี่ฮุ้นเมื่อตอนอายุหนึ่งขวบสี่เดือน กับโตโต้ตอนอายุประมาณสี่เดือน ไม่ได้เป็นเพื่อนรักอะไรหรอก เพราะหมี่ฮุ้นยังไม่ติดอะไรซักอย่างเดียว หมอนเหมิน ผ้าห่ม ตุ๊กตา ไม่ติดอะไรเลย ยังติดอย่างเดียวคือนมหม่าม้า
