ดื่อๆ กะ ตึ่งๆ

หมี่ฮุ้นไม่ได้หายไปไหนหรอก (ความเดิมจากตอนที่แล้ว)

ปะป๊านี่สิหายจ้อยเลย กิจกรรมเยอะ ไม่ได้เป็นคนดีอย่างหม่าม้าบอกหรอกนะ ที่ว่าทำงานหนัก งานเยอะ หาตังค์ให้ลูกเมียใช้ เปล่าเลย วุ่นกับบริษัทหัวปั่น เงินไม่เห็นมีมาให้ลูกเมียใช้เลยซักกะติ๊ด แหะๆ

ตอนนี้ไม่ยุ่งเท่าไหร่แล้ว อะไรๆเริ่มลงตัวบ้าง สบายกายสบายใจเลยมาเขียนเรื่องหมี่ฮุ้นต่อดีกว่า

ไอ้ที่ขึ้นหัวเรื่องว่า “ดื่อๆ กะ ตึ่งๆ” น่ะ เป็นความสามารถเฉพาะตัวของปะป๊า ใช้เล่นกับหมี่ฮุ้น ไม่ยอมให้ใครลอกเลียนแบบ

จริงๆแล้วตึ่งๆ มาก่อน ดื่อๆ ตึ่งๆเริ่มมาจากปะป๊านอนดูทีวีบนเตียง แล้วหมี่ฮุ้นชอบปีนขึ้นมานั่งบนพุง ปะป๊าก็ใช้กล้ามพุงกระเด้งหมี่ฮุ้นขึ้น พร้อมกับออกเสียง “ตึ่งๆๆ” ไปด้วยตามจังหวะการกระเด้งพุง การเล่นนี้จะจบก็ต่อเมื่อปะป๊าสามารถเด้งจนหมี่ฮุ้นล้มควำ่ตกจากพุงปะป๊าได้ ….หมี่ฮุ้นเอิ๊กอ๊ากชอบใจ

ส่วนดื่อๆที่มาทีหลังนั้น เล่นได้ตอนอุ้มหมี่ฮุ้น ใช้สำหรับเปลี่ยนอารมณ์หมี่ฮุ้นได้ชะงัดนัก การเข้าท่าคือปะป๊าจะอุ้มด้วยแขนขวา แล้วใช้มือซ้ายจับมือขวาหมี่ฮุ้นไว้แล้วยื่นออกมาเป็นเหมือนท่าเต้นรำ เข้าท่าปุ๊บก็ฮัมเพลง Blue Danube “ดื่อ ดื่อ ดือ ดื๊อ ดื๊อ… ดื๊อ ดื๊อ ดือ ดือ…” พร้อมกับพาหมี่ฮุ้นหมุนวนไปรอบห้อง ชอบอกชอบใจเอิ๊กอ๊าก หลังๆพอใครพูด ดื่อๆ ก็เป็นอันรู้กัน เข้าท่าได้ทันที

หม่าม้าเคยเล่นดื่อๆกับหมี่ฮุ้นเหมือนกัน แต่ปะป๊าไม่ค่อยชอบใจนัก เพราะปะป๊ามีท่าเล่นอยู่สองท่า ดันมาขโมยไปเล่นอีก แค่นี้หมี่ฮุ้นก็รักหม่าม้าจะตายอยู่แล้ว ฮึ่ม