music by Ganesha
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหมี่ฮุ้นร้องไห้เพราะอะไรในรูปนี้ ถ้าจำไม่ผิดคงเป็นช่วงที่หมี่ฮุ้นป่วยอยู่ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นการป่วยครั้งที่สามตั้งแต่เกิด เลยต้องถ่ายรูปไว้ซะหน่อย รูปหมี่ฮุ้นร้องไห้หาโอกาสถ่ายยาก นอกจากจะไม่ค่อยร้องไห้ให้เห็นแล้ว คนถ่ายยังต้องตัดใจสวมวิญญาณนักข่าว ไม่พัวพันกับ subject ไม่เข้าไปโอ๋
สองรูปนี้ถ่ายด้วย Photo Booth ไม่ได้มีตกแต่งอะไรเป็นพิเศษ สนุกดี
รูปหมี่ฮุ้นเมื่อตอนอายุหนึ่งขวบสี่เดือน กับโตโต้ตอนอายุประมาณสี่เดือน ไม่ได้เป็นเพื่อนรักอะไรหรอก เพราะหมี่ฮุ้นยังไม่ติดอะไรซักอย่างเดียว หมอนเหมิน ผ้าห่ม ตุ๊กตา ไม่ติดอะไรเลย ยังติดอย่างเดียวคือนมหม่าม้า
เล่น กินข้าว เล่น กินข้าว
 |
อาทิตย์ที่ผ่านมาหมี่ฮุ้นได้ไปเที่ยวทะเลเป็นครั้งแรกในชีวิต (ไม่นับตอนอยู่ในท้อง) ไปกับป๊าม้ากู๋อี๊และอาม่า ค้างคืนที่ชะอำสามคืนรวด
หมี่ฮุ้นมีความสุขมากอย่างที่เห็นในรูป ตื่นตาตื่นใจกับห้องพักกว้างขวาง มีพรมปูทั่วห้อง เปิดแอร์เย็นฉ่ำ มีที่ให้เกาะเดินเล่นได้ทั่วห้องไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผิดกับที่บ้านที่มีแต่พื้นไม้แข็งๆกับเฟอร์นิเจอร์มีเหลี่ยมมุม เสี่ยงตายตลอดเวลา แต่ที่แจ๋วกว่านั้นก็คือ หมี่ฮุ้นได้มีเพื่อนเล่นเป็นลูกพี่ลูกน้องอายุใกล้เคียงกัน แถมมีกู๋ก๊อกกับอี๊เก๋เป็นผู้ใหญ่หน้า(ไม่ค่อย)ใหม่มาให้หมี่ฮุ้นเล่นด้วยอีก ทั้งอี๊เก๋และกู๋ก๊อกมีแรงดึงดูดพิเศษต่อหมี่ฮุ้น โดยเฉพาะกู๋ก๊อกที่เพียงแค่เดินผ่าน หมี่ฮุ้นก็จะทำหน้าเหมือนรูปด้านล่างสุดนี้ใส่ทันที อันนี้นัยว่าเป็นหน้าตาอ่อยเย้ายวนที่สุดเท่าที่หมี่ฮุ้นจะทำได้แล้ว สำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้างไม่สน ยังพยายามอยู่ตลอดสี่วัน ไปเที่ยวคราวนี้หมี่ฮุ้นได้จุ่มน้ำสระหนึ่งครั้ง เฉียดน้ำทะเลล่อแมงกะพรุนอีกหนึ่งครั้ง ครั้งละประมาณห้านาทีได้ ปะป๊าอยากปล่อยหมี่ฮุ้นให้ไปว่ายบุ๋มๆอยู่ในสระเหมือนในทีวีก็ไม่ได้ เพราะแค่ปล่อยหมี่ฮุ้นจมลงไปแผลบเดียว ก็สำลักและเบะซะแล้ว แต่อันนี้ต้องโทษหม่าม้าคนเดียวเท่านั้นที่เทคนิกไม่ดีพอ เขาให้เป่าหน้าให้ลูกหลับตาแล้วก็กลั้นหายใจ แต่แรงลมของหม่าม้าเป่าข้าวต้มยังไม่หายร้อนเลย หมี่ฮุ้นก็เลยไม่ตกใจหลับตากลั้นหายใจตามแผน อดไป ไว้เที่ยวหน้าปะป๊าคงจะต้องจัดการเองซะแล้ว ฮึ่ม… |
 |
|
 |
|
 |
 |
 |
 |
หายไปนานเป็นเดือนเลย นับจากเอนทรี่ที่แล้ว ไม่มีข้อแก้ตัว นอกจากปะป๊าหมดแรงอัพโหลด เดือนที่ผ่านมาได้อยู่กับหมี่ฮุ้นน้อยไปหน่อย วันๆได้แต่กอดๆหอมๆแล้วก็ต้องไปทำงานต่อ อาจจะเป็นเพราะเมื่อก่อนทำงานในห้องนอน แต่เดี๋ยวนี้ปะป๊าย้ายไปอยู่ห้องทำงานแล้ว เลยไม่ได้พักทุกสิบนาทีมาเล่นกับหมี่ฮุ้นเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ดีอย่างคือ ตอนนี้หมี่ฮุ้นนอนเร็วขึ้น แทนที่จะนอนดึกพอๆกับปะป๊าเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้ปิดไฟแล้วหมี่ฮุ้นก็พอจะหลับได้ตั้งแต่สี่ทุ่มเลย
เดือนที่ผ่านมาผมได้อยู่กับหมี่ฮุ้นจริงๆจังๆน้อย เผลอๆน้อยกว่าคุณศศิวรรณ เลิศวิริยะประภา ผู้ประกาศข่าวในพระราชสำนักช่อง 3 เสียอีก ไม่ใช่อะไร หมี่ฮุ้นชอบดูไตเติ้ล “คุ้มค่าทุกนาที ดูทีวีสีช่อง 3″ แล้วตามด้วย “แตน ตะแด่แดแด่แดแด๊แด่น…” (ไตเติ้ลเข้าข่าวในพระราชสำนัก)มาก ดูแล้วมักจะออกอากาศตาลุก ตื่นเต้น เนื้อเต้น ใกล้เคียงกับรูปที่สองด้านบนมาก ไม่รู้ว่าทางช่อง 3 ใส่อะไรเข้าไปในไตเติ้ลหรือเปล่า แบบว่าสายตาเด็กมองเห็น แต่สายตาผู้ใหญ่ไม่เห็น ทำให้เด็กติดอะไรทำนองนั้น (นึกถึงเรื่องไฟท์คลับ…)
ตอนนี้ผมว่างพอหายใจหายคอได้บ้างแล้วเลยมีโอกาสได้มาอัพเดทบล็อกนี้ต่อ จริงๆแล้วก็มีรูปใหม่ๆอยู่เหมือนกัน แต่ไม่เยอะเท่าไหร่ เพราะนอกจากจะไม่มีเวลาแล้ว กล้องดิจิตอลที่ใช้ก็เริ่มเดี้ยง กำลังจะต้องมองหากล้องใหม่มาถ่ายหมี่ฮุ้นซะแล้ว
อ้อ ตอนนี้หมี่ฮุ้นมีฟันขึ้นสองซี่ครึ่งแล้วครับ ฟันบนเริ่มมาแล้ว เพิ่มพลังการกัดเข้าไปอีก เจ็บสุดๆ
 |
 |
 |
ส่วนรูปด้านซ้าย เป็นรูปถ่ายคู่กับขาปะป๊า เป็นเหตุการณ์หลังจากโดนปะป๊าฟัดแก้มไปแล้วหลายสิบฟอด หมี่ฮุ้นมองกล้องอย่างตัดพ้อ …ฮือๆ โตขึ้นจะไปดูดไขมันที่แก้มทิ้ง
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
ตอนนี้หมี่ฮุ้นอายุครบเจ็ดเดือนแล้ว เริ่มซนมากขึ้น ตื่นปุ๊บคลานทันที ไม่มีหยุดนิ่ง เลยทำให้ลงไปนอนแอ้งแม้งข้างเตียงเป็นครั้งที่สองแล้ว
จากรูปจะเห็นว่าหมี่ฮุ้นมีฟันขึ้นสองซี่แล้ว ชอบใช้งานฟันทั้งสองซี่นี้มาก คว้าอะไรเป็นจับกัดตลอด เห็นกรามเล็กๆฟันเล็กๆอย่างนี้ กัดเจ็บมาก โดยเฉพาะนิ้วป๊านิ้วม้าจะกัดเจ็บเป็นพิเศษ ทีนิ้วตัวเองล่ะแค่อมๆเท่านั้นเอง
อีกอย่างที่หมี่ฮุ้นชอบเล่นมากก็คือเป่า แบบผมกำลังนอนชันเข่าอยู่ดีๆ หมี่ฮุ้นก็คลานมาเกาะแล้วก็เอาปากเป่าหัวเข่าผม เละไปหมด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเด็กวัยนี้ไปเรียนการเป่าปาก เล่นน้ำลาย เป่าพุง เป่าหัวเข่ามาจากไหน ไม่ได้มีใครสอนมันซะหน่อย แต่เท่าที่ลองถามดูปรากฏว่าทำเหมือนๆกันหมด มันอยู่ในยีนหรือยังไงกัน
