หนึ่งขวบสี่เดือน ซนวายร้าย

ไม่น่าเชื่อว่าหมี่ฮุ้นจะมีแต่ซนขึ้นซนขึ้น ไอ้ตอนแรกๆก็นึกว่าจะว่านอนสอนง่าย ไปๆมาๆร้ายเหลือเกิน จะพาไปไหนต้องวางแผนกันตลอด รถเข็นไม่ยอมนั่ง อุ้มไม่ให้อุ้ม จะเดินเองไม่ยอมให้จูงด้วย

เมื่อซักครู่พาหมี่ฮุ้นไปเดินเซ็นทรัลแจ้งวัฒนะ เพราะว่าปะป๊าไปตัดผมที่นั่น ให้หม่าม้ากับอาม่าพาหมี่ฮุ้นเดินระหว่างรอ ปะป๊าตัดเสร็จนึกว่าจะไปกินข้าวกันต่อ แต่หม่าม้าบอกว่า ไม่ไหว กลับเหอะ เหนื่อยแล้ว โอเค กลับก็กลับ

ระหว่างเดินกลับรถ หมี่ฮุ้นก็ทักคนนู้นทักคนนี้ โดยเฉพาะเด็กๆวัยใกล้ๆกัน เรียก “พี่…น้อง….พี่….” แล้วก็กระโจนเข้าไปหาเขา เท่านั้นไม่พอ พยายามจะไปจูบไปหอมแก้มเขาให้ได้ด้วย ทำเอาหนุ่มๆขยาดหมด

กว่าจะกลับถึงบ้านได้เล่นเอาทั้งอาม่าทั้งหม่าม้าเหนื่อยไปตามๆกัน ปะป๊าคอยลุ้นก็เหนื่อยด้วย

หม่าม้าบอกหมี่ฮุ้นซนแม้กระทั่งตอนนอน ปะป๊าถามรู้ได้ไง?

“ก็ก้อยต้องตื่นมาห่มผ้าให้มันตลอดน่ะสิ เอาแต่ถีบผ้าห่ม ดิ้นไปรอบเตียง…เหมือนพ่อมันไม่มีผิด ตื่นมาทีก็ห่มให้ทั้งพ่อทั้งลูกนั่นแหละ”

อ้าว…ก็หมี่ฮุ้นลูกปะป๊านี่นา… ฮ่า