ดูลูก

เมื่อวานหม่าม้าโกรธปะป๊าเพราะว่าไม่ค่อยช่วยดูลูก บอกว่าวันๆได้แต่นั่งหน้าคอมไม่ว่าจะทำงานหรือไม่ได้ทำก็ตาม (แหม่ ทำเป็นรู้นะ ว่ากะลังเล่นเนทหรือว่าทำงานอยู่) ป๊าก็เข้าใจนะ ว่าหม่าม้าเหนื่อย หนูน่ะแทบจะต้องดูแลกันตลอด ยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย ที่แน่ๆตอนหนูไม่ได้หลับ จำเป็นต้องมีคนคอยดูอยู่ จริงๆป๊าม้าจะปล่อยให้หนูนอนเล่นไปคนเดียวก็ได้ หนูก็พอจะอยู่ได้ แต่ซักห้านาทีหนูก็เริ่มร้องอ้อแอ้เรียกร้องความสนใจแล้ว
ที่หม่าม้าให้ปะป๊าดูหนูเนี่ย ไม่ใช่อะไรหรอก ให้ปะป๊าอยู่’เล่น’กับหนูตอนหนูตื่น และตอนที่หม่าม้าต้องทำอย่างอื่น
แต่หนูรู้ไหมว่า การเล่นกับหนูตอนนี้น่ะไม่ใช่ง่ายๆนะ หนูพูดก็ยังไม่ได้ ฟังก็ไม่รู้เรื่อง แถมยังขี้เบื่ออีกด้วย ใช้ท่าหลอกล่อซ้ำๆไม่ได้หรอก ต้องหามุขใหม่อยู่เรื่อย
ลองนึกภาพดูสิว่าผู้ใหญ่จะเล่นกับเด็กอ่อนอย่างหมี่ฮุ้นอย่างไร เอาผู้ใหญ่มาห้าคน จับคู่กับเด็กอ่อนอายุสี่เดือนห้าคน ให้เวลาซักสิบ สิบห้านาที โจทย์คือให้เล่นกับเด็กที่เป็นคู่ของตัวเองตลอดทั้งช่วงเวลานี้ โอ้โห รับรอง ตกรอบกันกว่าครึ่งเมื่อเวลาผ่านไปซักห้านาทีแรก

พอดีว่าโจทย์เขาบอกว่าให้ ‘เล่น’ น่ะ มันเลยยาก หมี่ฮุ้นก็รู้ว่าเด็กวัยอย่างหนูน่ะกำลังไร้สาระมากๆ ให้ปะป๊าทำตัวไร้สาระตลอดสิบนาทีมันเลยไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ป๊าเล่นกับหนูไปได้สักห้านาที ป๊าก็ต้องคิดถึงเรื่องงาน ไม่สามารถทำจิตใจให้จดจ่อกับความไร้สาระของหนูได้ ไม่ได้พูดเล่นๆนะ มันยากมาก โตขึ้นหนูจะรู้เอง